Blog Entries

در بیمارستان امام خمینی:
ساعت ۱۶:۵۰
در اورژانس، روی صندلی انتظار.
مرد ۵۰-۶۰ ساله‌ای روی تخت گوشه‌ی سالن، بیرون از بخش، در فاصلهی ۵-۶ متری من:
-آقا، آقا، آقا، آقا، یکی منو از اینجا ببره
-آقا، آقا، آقا، آقا، سردمه
-آقا، آقا، آقا، آقا، ...
+(یکی از همراه‌ها): من نمی‌تونم باید خودشون ببرنت.
-آقا، یکی منو از این یخچال ببره، دارم یخ می‌زنم
...
-(۱۷:۰۰) آقا، آقا، آقا،
-یکی منو ببره پیشه پرستارا
+(یکی دیگر از همراهان) الان پرستار صدا می‌کنم.
(هیچ اتفاقی نمی‌افتد)
-(۱۷:۲۰) خانوم سوند من پر شده، پرستار صدا کنین.
(بدون هیچ خبری)
-(۱۷:۲۵) (به یکی از همراهان) کتکم میزنن، همه جام ورم کرده، همه جام درد می‌کنه.
(۱۷:۳۵) پرستار تخت بیمار را به گوشه‌ای دیگر میبرد.
(من وارد بخش می‌شوم)
(حدوداً ۱۹:۰۰)
+(پرستار) همراه نداری؟
-(همان بیمار) نه.
+راه رفتن بلدی؟
-نمی‌تونم راه برم، پاهام درد می‌کنه.
+صبح مرخض شدی، پاشو برو.
-من می‌خوام برم بخش.
+(رو به یکی از پرستاران) تختش رو بزارین جلو در بره.
*(پرستار۲) یخ می‌زنه.
(هر ۲ از صحنه دور می‌شوند و من دوباره وارد بخش می‌شوم)

------------

گفتند او معتاد بود. مگر انسان نبود؟
درد من درد سبز یا قرمز و قهوه‌ای بودن نیست، آدمیت مرده است.

گاهی نیاز دارم که تنها باشم، قدم بزنم در خیابان آرامی که برف می‌بارد؛ یا یک همچین جایی.
بدور از این مدرنیتگی‌ها و تکرار‌های بی‌اساس روزمره، آرام و تنها.
یا که بهتر، اگر همراه گوش و دست و زبانی، دوستی.

روز های عجیبی است، هر کسی به نوعی در میان خواسته ها و ندانسته هایش گم شده است. فردا 16امین روز آذر ماه است.
و من در این فکر که هر آنچه روزی، با احساسی، با دلیلی، و تنها برای خودم ساخته بودم، به دست یک دزد نابود شد.
عکس هایم، و تمام آنچه روزی آفریده بودم...
             خصوصی ترین بخش زندگانی ام

Îیáی æÞÊå ÇÊÝÇÞی äیÝÊÇÏå ˜å ÈÊæäå Îیáی Îیáی ÎæÔÍÇá Çã ˜äå.
ÇãÑæÒ ÇãیÏæÇÑ ÈæÏã ÈیÝÊå¡ ÎÑÇÈ ÔÏ.
ÎÑÇÈ ÔÏ...
ÔÇیÏ ی˜ ÑæÒ Ïیå¡

این پستی که بالا مبینین رو امروز تو دانشگاه نوشتم، ولی وقتی ارسال کردم‌اش این‌جوری شد! منم دیگه نمی‌نوسمش

چند وقته میام بنویسم، بعد از مدت زیادی باز موندن صفحه، بدون ارسال می‌بندمش.

دلتنگی بدترین بخش زندگیم بوده.